De Belofte #3 In de lijn van Rinsema

De tentoonstelling in het Museum aan de A7 biedt een nieuwe generatie kunstenaars een platform met de reeks De Belofte. De aftrap vormde in 2010 het werk van de jonge Chinese kunstenaar Bi Rongrong.

In het kader van de grote overzichtstentoonstelling die nu in Museum Dr8888 loopt over de gebroeders Rinsema, heeft  Paulo Martina, de directeur van het museum, een selectie gemaakt van kunstenaars uit het noorden die aan het begin van hun loopbaan staan en die op de een of andere manier in hun werk overeenkomsten  vertonen met het werk van Thijs Rinsema.

Zo wordt nog steeds door jonge kunstenaars gebruik gemaakt van reclame beeldtaal ( Niels Bekkema) en typografie (Ingeborg Entrop) , en maakt Dirk-Jan Zetstra zorgvuldig opgebouwde portretten. Maar ook de meer constructivistische kant van Rinsema is te herkennen  in het werk van Fabian Westphal.

Het brede scala van technieken en stijlen die Thijs Rinsema hanteerde aan het begin van de 20e eeuw  zien we zo weerspiegeld op een hedendaagse manier.  De vier geselecteerde kunstenaars zijn afgestudeerd aan de Minerva Academie  Groningen.

DE KUNSTENAARS

Niels Bekkema (1989) is een kunstenaar die elementen uit het alledaagse selecteert  en  tot onderwerp maakt  van zijn werk. De combinatie van  een tekst als Live fast, die old met een afbeelding van een sanseveria roept allerlei associaties op. Maar ook de herhaling die we kennen van Andy Warhol past hij onder andere toe op de etiketten van Haribo snoepjes. Zo worden het hedendaagse collages die soms decoratief, soms  imponerend zijn en altijd een beroep doen op ons collectieve geheugen.

 

Ingeborg Entrop (1970)gebruikt in haar schilderijen  de beeldende kwaliteit  van taal. Ze is geïnteresseerd in de emotie die deze vorm oproept. Heeft  emotie nog iets met de betekenis van de taal te maken, of neemt het beeld het over? Zoals ze zelf zegt over haar werk: “ Het beeldvlak zingt, de wand fluistert, de ruimte mompelt. De klanken roepen zelfs even nieuwe, mentale beelden op: gemorste koffie, natte sokken op vloerzeil. En dan zwijgt het beeldvlak weer. Beeld wordt taal, taal wordt beeld. Zolang je maar blijft kijken.”

Fabian Westphal (1982) werkt in de modernistische traditie. Het constructivisme, De Stijl, minimalisme zie je terug in zowel zijn materiaal, vorm- en kleurgebruik . De werken  zijn vaak variaties op een ordening van cirkels, vierkanten en driehoeken in primaire kleuren.  In ander werk van Fabian Westphal speelt het materiaal een belangrijkere rol. Zo ontstaan reliëfs, assemblages en kasten die een meer dadaïstische toon hebben. Zelf zegt hij over zijn werk: “Mijn beelden ontstaan vanuit ‘de klare lijn’. Het is wat het is (concreet denken), ook al is het dat niet (associatie)”

Dirk-Jan Zetstra (1984)j schildert  genrestukken. Dit zijn voorstellingen van het dagelijkse leven. Zijn thema’s kunnen variëren van huiselijke taferelen of het uitbeelden van  beroepen met name in de bouw.  Het zijn portretten van mensen die op een sobere, intieme wijze worden afgebeeld. In zijn werk refereert hij aan een eeuwenoude traditie die we kennen van kunstenaars als Georges de La Tour. Het werken met één lichtbron versterkt de intimiteit. De reductie van vormen zorgt voor een sobere rust in de compositie. De religieuze sfeer is niet verwonderlijk. Dirk-jan Zetrstra is gereformeerd. Hij probeert de toeschouwer duidelijk te maken het leven niet alleen te richten op de aardse geneugten maar ook zich bewust te zijn van de eigen sterfelijkheid.